Ik ben geen fan van de Hoe overleef ik…-boeken van Francine Oomen. En ik vind boeken vrijwel zonder uitzondering beter dan de verfilming van het boek. Dat is een interessante combinatie, die een mogelijke uitzondering zou kunnen opleveren.

Omdat de film Hoe overleef ik… mezelf? van de Volkskrant maar liefst 4 sterren (het maximum is 5) kreeg, besloten collega W en ik naar de film te gaan. Vanavond waren we in de Parade in Den Bosch. We hadden gereserveerd omdat we rekenden op horden pubermeisjes. Maar dat viel erg tegen. Er waren ongeveer twintig mensen, waaronder drie jongens en een oma.

Van het weekend had ik het boek Hoe overleef ik mezelf? herlezen en weer voelde ik de tegenzin die ik bij de eerste lezing ook al had. De hoofdpersoon Rosa vind ik een onuitstaanbaar persoon die de hele tijd zit te miepen en zo ongeveer alle denkbare problemen heeft die een puber maar kan hebben: gescheiden ouders, een stereotiep nare stiefvader, een moeder die geen tijd voor haar heeft, problemen met haar uiterlijk, een eetstoornis, een verhuizing, gepest worden op school, een onbereikbare liefde… De overlevingstips van haar vriendin Esther zijn overgeschreven uit een zelfhulpboek voor volwassenen en doen dus erg volwassen aan. Zo’n 20 pagina’s voor het einde is alles foutgelopen en zit Rosa heel erg diep in de problemen. Maar dan opeens keert alles, maar dan ook alles, ten goede. Het einde is daardoor volkomen onwaarschijnlijk.

De film vind ik veel beter dan het boek. Bijna alle bezwaren die ik tegen het boek heb zijn in de film verdwenen of tot wat realistischer proporties teruggebracht. Jolijn van de Wiel, die Rosa speelt, zet een menselijkere Rosa neer dan de Rosa uit het boek (al vond collega W haar wel een ietsje te oud voor de rol). Ze heeft ook wat minder problemen. De survivaltips van Esther (een prima rol van Jade Olieberg) zijn niet saai zoals in het boek, maar misschien wel het leukste onderdeel van de film: ze worden gepresenteerd in fantasievolle scenes, zoals in een talkshow of door een gospelkoor. De ouders van Rosa zijn nog steeds behoorlijk stereotiep, maar doordat ze gespeeld worden door echte mensen komen ze toch wat menselijker over.

Het einde van de film is anders dan in het boek, maar nog steeds niet sterk. Ook in de film komt de oplossing zo’n beetje uit de lucht vallen. Voor de rest komen heel veel stukken uit het boek ook in de film voor.

Al met al wint de film naar mijn mening dus met een straatlengte van het boek. Alleen nog steeds jammer van het einde.